la vie en rose

zaterdag 3 oktober 2009

Achter het nieuws..

(Door Pepijn)

Vandaag ben ik gaan wandelen. Ik doe dat wel vaker. Ik ga graag hardlopen, maar in Brussel is dat heuvel-op, heuvel-af (wij wonen op de heuvel, dus de terugweg is per definitie heuvel-op), dus regelmatig kies ik voor de minder intensieve variant, te weten de wandeling van een paar uur door de stad. Ik vind dat een mooie manier om het sportieve ding te combineren met het belangrijke ding: de stad ontdekken. Ik neem dan bijvoorbeeld de tram naar een (onbekende) andere kant van de stad en loop dan terug naar huis door (bij voorkeur) onbekende stadsdelen, parken en wijken.

Vandaag voerde de wandeling mij (niet geheel toevallig) naar het stadsdeel St. Jean - Molenbeek. Molenbeek is in Brussel de laatste tijd herhaaldelijk in het nieuws wegens rellen tussen recalcitrante jongeren, met een Arabisch-Marokkaanse achtergrond, en de politie. Met name in de recente Ramadan was de wijk in de avonduren herhaaldelijk het toneel van scenes die met name aan de voorsteden van Parijs doen denken.

Vanmiddag stapte ik uit op het metro-station Ribeaucourt, aan de Leopold II-laan, vlak bij de 'scene of the crime', zogezegd. Verbazing was mijn deel. Bij 'rellen' denk ik aan onduidelijke voorsteden waar je, als je er niets te zoeken hebt, je niet verzeild raakt. De Leopold II-laan, nabij de Basiliek van Koekelberg, is, evenwel, een van de grote verkeersaders van de stad en geldt nauwelijks als dubieus en afgelegen in mijn opinie.

Dit echter gezegd hebbende: toen ik vervolgens vanaf deze 'cosmopolitische' verkeersader, een vrij onbeduidende zijstraat insloeg, bevond ik mij direct in een andere wereld, van naar mijn indruk voornamelijk uit de Maghreb afkomstige Brusselaars. Kortweg kan gesteld dat ik de enige 'witmans' binnen oogbereik was en dat ik mij bevond in een omgeving van belhuizen, 'alimentations', gesluierde dames met boodschappenwagentjes, en jongemannen met lederen jacks, spijkerbroeken, plakhaar en veel, erg veel, groepsgedrag.

Wat ik hier eigenlijk wil zeggen is dit: In recente jaren heb ik, zowel door omstandigheden als door interesse, redelijk wat 'oude binnensteden' bezocht. Op wat ik in Amsterdam, Den Haag of Rotterdam zag, is Brussel zeker geen uitzondering. In Schaerbeek, in Brussel, woont ongeveer iedereen: Turken, Marokkanen, Afrikanen, en voor mijn ongeoefende oog lijkt dat redelijk los te lopen. In Sint Joost ten Noode, in Brussel, waar ik in 2004 woonde, lijken Arabieren en Afrikanen, alsmede 'autochtone' Brusselaren, in relatieve harmonie samen te leven.

Ik heb op mijn wandeling door Molenbeek geen enkele reden aangetroffen om aan te nemen dat het hier iets anders is dan 'pais en vree'. De krant vertelt mij evenwel dat de wijk wekelijks (in het weekend) explodeert en een 'no-go-area' is voor de politie. Waar ligt dit aan? Voor de duidelijkheid: ik weet het niet, maar wat me opvalt, is dat ik zelden een dergelijke, voor mijn oog, mono-etnische wijk ben tegengekomen (buiten de nieuwbouwwijken van Waddinxveen, Bergambacht en Pijnacker, dan). Waar zijn de 'Belgen'? Negers, ergens? Bollywoodshop, anyone? Ik ben eigenlijk alleen 'Arabieren' tegengekomen, hetgeen op een paar kilometer van de zetel van de Europese Unie toch vrij opvallend is.

Dit alles leid me tot een voor mij terugkerende gedachte: Begrip kan alleen maar voortkomen uit diversiteit. Net zo als 'onze' Geerts Wilders, naar mijn indruk, veelal aanhang vindt in witte 'Croma-wijken' (ookwel 'bloemkool-wijken' genoemd; waar de kinderen 'Nigel', 'Leroy', of 'Eugenie' heten en de Oranje vlaggetjes rond voetbalwedstrijden gretig aftrek vinden), zo leidt de mono-etnische 'halal-wijk' tot hetzelfde. Laat me duidelijk zijn, ik geloof echt niet dat diversiteit ons per definitie tot begrijpende wereldburgers gaat maken. Ik geloof er echter wel in dat diversiteit ons - soms hardhandig - leert tolerant te zijn.

Verschillende mensen, van verschillende herkomsten, in een wijk, zullen noodgedwongen met elkaar moeten samenleven. Vlamingen, Walen, Arabieren, homo's, negers, studenten, zelfs Nederlanders; het is het oude machtsevenwicht. Pas wanneer een bepaalde bevolkingsgroep de overhand krijgt en gaat bepalen wat 'normaal' is, verdwijnt verdraagzaamheid uit het raam.

Ik ben zelf opgegroeid is een wereld van blanke achterhoekers, voor wie mijn moeder, mijn zus en ik, als bijzonder 'raar' golden. Ik heb lang geloofd dat iedere andere omgeving per definitie minder verstikkend zou zijn. Na vandaag begrijp ik echter wat meer dat het niet zozeer uitmaakt waar je opgroeit, maar dat het gaat om de houding van mensen..

woensdag 30 september 2009

la vie quotidienne

het leven in brussel is cool. ik vind het geweldig leuk en geniet elke dag. toch zijn er een paar dingen die me ontzettend storen. maar ze horen nu eenmaal bij het dagelijkse leven in de stad. nummer 1: hondepoep. de stoep is een mijnenveld. heel erg vies. in het verlengde hiervan: barfvlekken op de stoep. ook bijzonder moeilijk te ontwijken. nummer 2: de bedelaars. klinkt heel erg onaardig. toen ik net in brussel woonde was ik geschokt door zoveel bedelaars en voelde ik met ze mee. de vaste bedelaar op mijn metrostation smorgens groet ik dan ook elke dag. ik heb een keer een kop koffie voor hem gekocht. hij heeft misschien liever cash, maar ik dacht dat ie wel een kop koffie kon gebruiken. ik had me voorgenomen niet een van die vele mensen te worden die hun hoofd afwenden als ze langslopen. ik had me voorgenomen de bedelaars gewoon aan te kijken en ze in ieder geval gedag te zeggen. the least you can do, dacht ik. inmiddels lijkt het erop alsof er steeds meer bedelaars bijkomen. en natuurlijk zitten ze strategisch voor de dure modewinkels in de avenue louise, struikel ik over ze bij de in- en uitgangen van de metrostations, de biologische broodjeswinkels, en sinds kort hebben ze zich ook gevestigd in de Europese wijk en zitten ze vrijwel pal voor de deur van de Commissie! ik voel nog steeds met ze mee, maar ik begrijp gewoon niet dat ze wel een hele werkdag op hun hurken op straat gaan zitten met een plastic bekertje om voor muntjes te bedelen, maar geen baan zoeken. tegelijkertijd, misschien zijn het wel sans papiers en wil niemand ze aannemen. vaak zijn het ook nog eens moeders met hele jonge kinderen, die de hele dag naast ze op de stoep liggen te slapen. ik heb gehoord dat men de kinderen drogeert. dat zou wel verklaren waarom ze altijd slapen, maar ik vraag me af of ze daar het geld voor hebben. ik vind het in ieder geval hartverscheurend en tegelijk word ik er ook heel boos om. toen ik de dame die bij mijn werk heeft postgevat laatst wat toestopte en een kwartier later weer langsliep, vroeg ze weer om geld alsof ze me nog nooit gezien had... een ergernis van een heel ander soort zijn de nuffig en uiterst verveeld kijkende zuchtmeisjes die in onze buurt wonen. je zou verwachten dat deze meisjes, die het goed voor elkaar lijken te hebben, er goed uitzien en in een hele leuke buurt wonen, iets hebben om blij van te worden. nope, de een kijkt nog chagrijniger dan de ander. een andere ergernis betreft het taggen op de prachtige art nouveau huizen. er staan zulke schitterende monumentale panden in brussel. wie verpest die mooie huizen nou met lelijke tags? allee, dat waren weer voldoende ergernissen voor vandaag... er blijven gelukkig meer dan genoeg leuke dingen over hier, zoals de taal, die ik geweldig vind ("Sushi world, le leader de la livraison a Bruxelles/la fraicheur a votre portee/de frisheid heeft uw reikwijdte..."??) en daar blog ik graag een volgende keer over.