het leven in brussel is cool. ik vind het geweldig leuk en geniet elke dag. toch zijn er een paar dingen die me ontzettend storen. maar ze horen nu eenmaal bij het dagelijkse leven in de stad. nummer 1: hondepoep. de stoep is een mijnenveld. heel erg vies. in het verlengde hiervan: barfvlekken op de stoep. ook bijzonder moeilijk te ontwijken. nummer 2: de bedelaars. klinkt heel erg onaardig. toen ik net in brussel woonde was ik geschokt door zoveel bedelaars en voelde ik met ze mee. de vaste bedelaar op mijn metrostation smorgens groet ik dan ook elke dag. ik heb een keer een kop koffie voor hem gekocht. hij heeft misschien liever cash, maar ik dacht dat ie wel een kop koffie kon gebruiken. ik had me voorgenomen niet een van die vele mensen te worden die hun hoofd afwenden als ze langslopen. ik had me voorgenomen de bedelaars gewoon aan te kijken en ze in ieder geval gedag te zeggen. the least you can do, dacht ik. inmiddels lijkt het erop alsof er steeds meer bedelaars bijkomen. en natuurlijk zitten ze strategisch voor de dure modewinkels in de avenue louise, struikel ik over ze bij de in- en uitgangen van de metrostations, de biologische broodjeswinkels, en sinds kort hebben ze zich ook gevestigd in de Europese wijk en zitten ze vrijwel pal voor de deur van de Commissie! ik voel nog steeds met ze mee, maar ik begrijp gewoon niet dat ze wel een hele werkdag op hun hurken op straat gaan zitten met een plastic bekertje om voor muntjes te bedelen, maar geen baan zoeken. tegelijkertijd, misschien zijn het wel sans papiers en wil niemand ze aannemen. vaak zijn het ook nog eens moeders met hele jonge kinderen, die de hele dag naast ze op de stoep liggen te slapen. ik heb gehoord dat men de kinderen drogeert. dat zou wel verklaren waarom ze altijd slapen, maar ik vraag me af of ze daar het geld voor hebben. ik vind het in ieder geval hartverscheurend en tegelijk word ik er ook heel boos om. toen ik de dame die bij mijn werk heeft postgevat laatst wat toestopte en een kwartier later weer langsliep, vroeg ze weer om geld alsof ze me nog nooit gezien had... een ergernis van een heel ander soort zijn de nuffig en uiterst verveeld kijkende zuchtmeisjes die in onze buurt wonen. je zou verwachten dat deze meisjes, die het goed voor elkaar lijken te hebben, er goed uitzien en in een hele leuke buurt wonen, iets hebben om blij van te worden. nope, de een kijkt nog chagrijniger dan de ander. een andere ergernis betreft het taggen op de prachtige art nouveau huizen. er staan zulke schitterende monumentale panden in brussel. wie verpest die mooie huizen nou met lelijke tags? allee, dat waren weer voldoende ergernissen voor vandaag... er blijven gelukkig meer dan genoeg leuke dingen over hier, zoals de taal, die ik geweldig vind ("Sushi world, le leader de la livraison a Bruxelles/la fraicheur a votre portee/de frisheid heeft uw reikwijdte..."??) en daar blog ik graag een volgende keer over.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten