zondag 19 december 2010
and more snow...
vrijdag 17 december 2010
woensdag 15 december 2010
MADEMOISELLE
zondag 12 december 2010
nostalgia
The internet is great for a trip down memory lane. Every now and then i surf the internet ("on the electronic highway"; does anybody remember we used to call it that?) looking for stuff i used to love when i was a girl. Can't help it, it's addictive. It reminds me of our holiday to the Provence in 2007, when we found ourselves near the small medieval village where I stayed during an Easter holiday once when I was 15, and on holiday with a friend and her parents. We stayed a week in this village, Lauris, at the home of her uncle, and I had the best time ever making friends with the locals, riding on their scooters through the forest at night, hanging out on the small square near the church, and walking endlessly through the fields with jasmin and lavender. I had a crush on a boy from Paris and my french certainly improved! At home again after my holiday I started listening to the french radio and writing letters - in french - with my new friends.
Lauris was always a somewhat magical place in my memory. I sometimes dreamed about it. And, being in the neighbourhood about 25 years later, it was hard to resist revisiting it. And so we did. It was hard discovering the "old" village as I had known it; it was surrounded by suburbs with modern houses now. The only thing I knew was I had to get to the church; after that I would certainly know my way around. It took us ages to find the old church. But, finally we arrived, and I said: "follow me!" Somehow it all seemed much smaller than before, and - oh my god - there were cars parked everywhere. Even in the small square in front of the church. We walked round the back where I showed my husband the ancient washing place where the women of the village used to do their laundry back in the early 80s. ( I definitely have a thing for the 80s) It was closed down, no longer in use. And so I wandered around the church and the places I had known so well. I walked down the street, towards where used to be the fields with flowers. It was all gone. I never regretted going back, but I do realise that more often than not, the magical places in our mind are no longer what they are in reality. Nevertheless, it does not stop me from visiting those places. And so I search the internet as well. For information on the things I used to love. Lately I have been searching for my favourite magazines. When I was 17 and in school, I started buying (and reading) Mademoiselle magazine, a monthly fashion magazine from the US. I will post some more about Mademoiselle.
Lauris was always a somewhat magical place in my memory. I sometimes dreamed about it. And, being in the neighbourhood about 25 years later, it was hard to resist revisiting it. And so we did. It was hard discovering the "old" village as I had known it; it was surrounded by suburbs with modern houses now. The only thing I knew was I had to get to the church; after that I would certainly know my way around. It took us ages to find the old church. But, finally we arrived, and I said: "follow me!" Somehow it all seemed much smaller than before, and - oh my god - there were cars parked everywhere. Even in the small square in front of the church. We walked round the back where I showed my husband the ancient washing place where the women of the village used to do their laundry back in the early 80s. ( I definitely have a thing for the 80s) It was closed down, no longer in use. And so I wandered around the church and the places I had known so well. I walked down the street, towards where used to be the fields with flowers. It was all gone. I never regretted going back, but I do realise that more often than not, the magical places in our mind are no longer what they are in reality. Nevertheless, it does not stop me from visiting those places. And so I search the internet as well. For information on the things I used to love. Lately I have been searching for my favourite magazines. When I was 17 and in school, I started buying (and reading) Mademoiselle magazine, a monthly fashion magazine from the US. I will post some more about Mademoiselle.
we're back!
After more than one year, we're back online. So much has happened. We moved back from BXL to the NL, back to our home town The Hague. This decision was made while ice-skating on one of the lakes in The Hague, in january this year. We had such a great time! We looked at each other and knew: we will return to this lovely place near the sea. It's where we belong. So, we're back!
And, after settling in again for some time, it occurred to me it would be a nice idea to start up our blog again. So here it is.
zaterdag 3 oktober 2009
Achter het nieuws..
(Door Pepijn)
Vandaag ben ik gaan wandelen. Ik doe dat wel vaker. Ik ga graag hardlopen, maar in Brussel is dat heuvel-op, heuvel-af (wij wonen op de heuvel, dus de terugweg is per definitie heuvel-op), dus regelmatig kies ik voor de minder intensieve variant, te weten de wandeling van een paar uur door de stad. Ik vind dat een mooie manier om het sportieve ding te combineren met het belangrijke ding: de stad ontdekken. Ik neem dan bijvoorbeeld de tram naar een (onbekende) andere kant van de stad en loop dan terug naar huis door (bij voorkeur) onbekende stadsdelen, parken en wijken.
Vandaag voerde de wandeling mij (niet geheel toevallig) naar het stadsdeel St. Jean - Molenbeek. Molenbeek is in Brussel de laatste tijd herhaaldelijk in het nieuws wegens rellen tussen recalcitrante jongeren, met een Arabisch-Marokkaanse achtergrond, en de politie. Met name in de recente Ramadan was de wijk in de avonduren herhaaldelijk het toneel van scenes die met name aan de voorsteden van Parijs doen denken.
Vanmiddag stapte ik uit op het metro-station Ribeaucourt, aan de Leopold II-laan, vlak bij de 'scene of the crime', zogezegd. Verbazing was mijn deel. Bij 'rellen' denk ik aan onduidelijke voorsteden waar je, als je er niets te zoeken hebt, je niet verzeild raakt. De Leopold II-laan, nabij de Basiliek van Koekelberg, is, evenwel, een van de grote verkeersaders van de stad en geldt nauwelijks als dubieus en afgelegen in mijn opinie.
Dit echter gezegd hebbende: toen ik vervolgens vanaf deze 'cosmopolitische' verkeersader, een vrij onbeduidende zijstraat insloeg, bevond ik mij direct in een andere wereld, van naar mijn indruk voornamelijk uit de Maghreb afkomstige Brusselaars. Kortweg kan gesteld dat ik de enige 'witmans' binnen oogbereik was en dat ik mij bevond in een omgeving van belhuizen, 'alimentations', gesluierde dames met boodschappenwagentjes, en jongemannen met lederen jacks, spijkerbroeken, plakhaar en veel, erg veel, groepsgedrag.
Wat ik hier eigenlijk wil zeggen is dit: In recente jaren heb ik, zowel door omstandigheden als door interesse, redelijk wat 'oude binnensteden' bezocht. Op wat ik in Amsterdam, Den Haag of Rotterdam zag, is Brussel zeker geen uitzondering. In Schaerbeek, in Brussel, woont ongeveer iedereen: Turken, Marokkanen, Afrikanen, en voor mijn ongeoefende oog lijkt dat redelijk los te lopen. In Sint Joost ten Noode, in Brussel, waar ik in 2004 woonde, lijken Arabieren en Afrikanen, alsmede 'autochtone' Brusselaren, in relatieve harmonie samen te leven.
Ik heb op mijn wandeling door Molenbeek geen enkele reden aangetroffen om aan te nemen dat het hier iets anders is dan 'pais en vree'. De krant vertelt mij evenwel dat de wijk wekelijks (in het weekend) explodeert en een 'no-go-area' is voor de politie. Waar ligt dit aan? Voor de duidelijkheid: ik weet het niet, maar wat me opvalt, is dat ik zelden een dergelijke, voor mijn oog, mono-etnische wijk ben tegengekomen (buiten de nieuwbouwwijken van Waddinxveen, Bergambacht en Pijnacker, dan). Waar zijn de 'Belgen'? Negers, ergens? Bollywoodshop, anyone? Ik ben eigenlijk alleen 'Arabieren' tegengekomen, hetgeen op een paar kilometer van de zetel van de Europese Unie toch vrij opvallend is.
Dit alles leid me tot een voor mij terugkerende gedachte: Begrip kan alleen maar voortkomen uit diversiteit. Net zo als 'onze' Geerts Wilders, naar mijn indruk, veelal aanhang vindt in witte 'Croma-wijken' (ookwel 'bloemkool-wijken' genoemd; waar de kinderen 'Nigel', 'Leroy', of 'Eugenie' heten en de Oranje vlaggetjes rond voetbalwedstrijden gretig aftrek vinden), zo leidt de mono-etnische 'halal-wijk' tot hetzelfde. Laat me duidelijk zijn, ik geloof echt niet dat diversiteit ons per definitie tot begrijpende wereldburgers gaat maken. Ik geloof er echter wel in dat diversiteit ons - soms hardhandig - leert tolerant te zijn.
Verschillende mensen, van verschillende herkomsten, in een wijk, zullen noodgedwongen met elkaar moeten samenleven. Vlamingen, Walen, Arabieren, homo's, negers, studenten, zelfs Nederlanders; het is het oude machtsevenwicht. Pas wanneer een bepaalde bevolkingsgroep de overhand krijgt en gaat bepalen wat 'normaal' is, verdwijnt verdraagzaamheid uit het raam.
Ik ben zelf opgegroeid is een wereld van blanke achterhoekers, voor wie mijn moeder, mijn zus en ik, als bijzonder 'raar' golden. Ik heb lang geloofd dat iedere andere omgeving per definitie minder verstikkend zou zijn. Na vandaag begrijp ik echter wat meer dat het niet zozeer uitmaakt waar je opgroeit, maar dat het gaat om de houding van mensen..
Vandaag ben ik gaan wandelen. Ik doe dat wel vaker. Ik ga graag hardlopen, maar in Brussel is dat heuvel-op, heuvel-af (wij wonen op de heuvel, dus de terugweg is per definitie heuvel-op), dus regelmatig kies ik voor de minder intensieve variant, te weten de wandeling van een paar uur door de stad. Ik vind dat een mooie manier om het sportieve ding te combineren met het belangrijke ding: de stad ontdekken. Ik neem dan bijvoorbeeld de tram naar een (onbekende) andere kant van de stad en loop dan terug naar huis door (bij voorkeur) onbekende stadsdelen, parken en wijken.
Vandaag voerde de wandeling mij (niet geheel toevallig) naar het stadsdeel St. Jean - Molenbeek. Molenbeek is in Brussel de laatste tijd herhaaldelijk in het nieuws wegens rellen tussen recalcitrante jongeren, met een Arabisch-Marokkaanse achtergrond, en de politie. Met name in de recente Ramadan was de wijk in de avonduren herhaaldelijk het toneel van scenes die met name aan de voorsteden van Parijs doen denken.
Vanmiddag stapte ik uit op het metro-station Ribeaucourt, aan de Leopold II-laan, vlak bij de 'scene of the crime', zogezegd. Verbazing was mijn deel. Bij 'rellen' denk ik aan onduidelijke voorsteden waar je, als je er niets te zoeken hebt, je niet verzeild raakt. De Leopold II-laan, nabij de Basiliek van Koekelberg, is, evenwel, een van de grote verkeersaders van de stad en geldt nauwelijks als dubieus en afgelegen in mijn opinie.
Dit echter gezegd hebbende: toen ik vervolgens vanaf deze 'cosmopolitische' verkeersader, een vrij onbeduidende zijstraat insloeg, bevond ik mij direct in een andere wereld, van naar mijn indruk voornamelijk uit de Maghreb afkomstige Brusselaars. Kortweg kan gesteld dat ik de enige 'witmans' binnen oogbereik was en dat ik mij bevond in een omgeving van belhuizen, 'alimentations', gesluierde dames met boodschappenwagentjes, en jongemannen met lederen jacks, spijkerbroeken, plakhaar en veel, erg veel, groepsgedrag.
Wat ik hier eigenlijk wil zeggen is dit: In recente jaren heb ik, zowel door omstandigheden als door interesse, redelijk wat 'oude binnensteden' bezocht. Op wat ik in Amsterdam, Den Haag of Rotterdam zag, is Brussel zeker geen uitzondering. In Schaerbeek, in Brussel, woont ongeveer iedereen: Turken, Marokkanen, Afrikanen, en voor mijn ongeoefende oog lijkt dat redelijk los te lopen. In Sint Joost ten Noode, in Brussel, waar ik in 2004 woonde, lijken Arabieren en Afrikanen, alsmede 'autochtone' Brusselaren, in relatieve harmonie samen te leven.
Ik heb op mijn wandeling door Molenbeek geen enkele reden aangetroffen om aan te nemen dat het hier iets anders is dan 'pais en vree'. De krant vertelt mij evenwel dat de wijk wekelijks (in het weekend) explodeert en een 'no-go-area' is voor de politie. Waar ligt dit aan? Voor de duidelijkheid: ik weet het niet, maar wat me opvalt, is dat ik zelden een dergelijke, voor mijn oog, mono-etnische wijk ben tegengekomen (buiten de nieuwbouwwijken van Waddinxveen, Bergambacht en Pijnacker, dan). Waar zijn de 'Belgen'? Negers, ergens? Bollywoodshop, anyone? Ik ben eigenlijk alleen 'Arabieren' tegengekomen, hetgeen op een paar kilometer van de zetel van de Europese Unie toch vrij opvallend is.
Dit alles leid me tot een voor mij terugkerende gedachte: Begrip kan alleen maar voortkomen uit diversiteit. Net zo als 'onze' Geerts Wilders, naar mijn indruk, veelal aanhang vindt in witte 'Croma-wijken' (ookwel 'bloemkool-wijken' genoemd; waar de kinderen 'Nigel', 'Leroy', of 'Eugenie' heten en de Oranje vlaggetjes rond voetbalwedstrijden gretig aftrek vinden), zo leidt de mono-etnische 'halal-wijk' tot hetzelfde. Laat me duidelijk zijn, ik geloof echt niet dat diversiteit ons per definitie tot begrijpende wereldburgers gaat maken. Ik geloof er echter wel in dat diversiteit ons - soms hardhandig - leert tolerant te zijn.
Verschillende mensen, van verschillende herkomsten, in een wijk, zullen noodgedwongen met elkaar moeten samenleven. Vlamingen, Walen, Arabieren, homo's, negers, studenten, zelfs Nederlanders; het is het oude machtsevenwicht. Pas wanneer een bepaalde bevolkingsgroep de overhand krijgt en gaat bepalen wat 'normaal' is, verdwijnt verdraagzaamheid uit het raam.
Ik ben zelf opgegroeid is een wereld van blanke achterhoekers, voor wie mijn moeder, mijn zus en ik, als bijzonder 'raar' golden. Ik heb lang geloofd dat iedere andere omgeving per definitie minder verstikkend zou zijn. Na vandaag begrijp ik echter wat meer dat het niet zozeer uitmaakt waar je opgroeit, maar dat het gaat om de houding van mensen..
Abonneren op:
Posts (Atom)