la vie en rose: stormy weather

"Stormy weather".... zingt Louis Armstrong en dat is ook wel van toepassing op het weer hier de laatste dagen. Het was warm, het regende veel en er was wind, maar vandaag is het dan toch weer een beetje opgeklaard. De tuin ziet er na dit weertype altijd een beetje verfomfaaid uit... overal liggen rode rozenblaadjes, takjes en blaadjes. De rozenstruiken bloeien weer fantastisch. Er zitten ongelooflijk veel rozen aan de takken. Ik heb afgelopen woensdag nog wat plantjes ge- en verplant. Volgens mijn lief moet ik de tuin wat meer los laten. Plantjes moeten de kans krijgen -letterlijk- te aarden voordat ik ze op een andere plek plant. Dus heb ik een briefje voor mezelf opgehangen op een prikbord: "laat de tuin los(ser)"... Ik doe mijn best. De zonneschijn van afgelopen week heeft er trouwens wel toe geleid dat de prachtige varens die ik van de overburen had gekregen en die het goed deden op de halfschaduw plek die ik had uitgekozen, binnen 1 dag waren verbrand. Even niet opgelet! Blijkbaar stonden ze toch niet op de goede plek. Bij mijn overburen schijnen de varens het geweldig te doen, maar die hebben een tuin met alleen avondzon. Wij hebben de hele dag zon, af en aan op verschillende plekken. Dat de varens het bij mijn buren goed doen betekent dus niet automatisch dat ze bij mij ook aanslaan. Ik heb nog wel wat schaduwplekken onder de struiken. Ik zal ze daarom denk ik kortwieken en in de grond zetten op een plek met meer schaduw waar in ieder 1 andere varen het wel goed doet. Dan lopen ze volgend jaar vast wel uit.
Helaas heeft de bloem van de lupine die ik vorig jaar plantte en dit jaar mooi groeide de storm niet overleefd. Ik zag zojuist dat hij geknakt is - topzwaar. En ik keek zo naar de bloei uit! Ik heb er toch een jaar op gewacht... Ook de papavers hebben niet lang gebloeid. Geen idee of dat normaal is, want het was het eerste bloei-jaar bij ons. Van de drie is er 1 geknakt, de andere twee staan momenteel zaden te vormen in hun mooie bol. Daar tegenover staat dat er steeds nieuwe verrassingen opduiken in de tuin. Dit jaar voor het eerst bloeiend vingerhoedskruid (wit): schitterend! Ik ben enorm onder de indruk van deze grote plant. En hij ruikt heel zoet als je er voorbij loopt. De bijtjes vliegen af en aan de bloemen in. Prachtig. En er staan nog twee vingerhoedskruiden spontaan te groeien! Ik heb hier en daar op kale plekken en tussen het gras wildbloemen gezaaid en die komen nu ook op. Soms weet ik niet meer precies wat ik waar gezaaid heb en het kan ook zijn dat spontane "onkruiden" groeien zonder dat ik ze gezaaid heb. Van 1 dacht ik aanvankelijk dat het een paardenbloem was. Ik moest mijn natuurlijke neiging om hem te eruit te halen onderdrukken en blijven zeggen dat ik paardenbloemen mooi vind - wat ook zo is. Massa's paardenbloemen in velden en bermen - prachtig! Dat wil ook best in mijn tuintje. Maar de kroon groeide en groeide, groter en groter, en de bladeren leken niet op die van de paardenbloem. En toen de paardenbloemen uitgebloeid waren bleef deze plant groeien. Een distel? Hij heeft geen stekels. Zo te zien wel een composiet, maar welke? Hij groeit nog steeds. Inmiddels beginnen zich wel bloemen te vormen maar zolang die nog niet bloeien weet ik nog niet wat het is. Spannend wel! Net als met het determineren van het vingerhoedskruid weet je dat je steeds dichterbij het geheim komt, maar je moet blijven afwachten. Want je kunt de plant niet haasten. Zoeken naar kenmerken. Speel ik opnieuw detective. En inmiddels vermoed ik dat het akkermelkdistel is. Door velen als onkruid gezien, maar ik weet dat veel bijen en andere insecten hiervan leven. Dus hij mag blijven staan.