Al mijn hele leven ben ik gefascineerd door onze wilde, inheemse, planten. Als kind bracht ik hele dagen door lopend in weilanden en langs sloten, op zoek naar plantjes. En die aantrekkingskracht heeft de natuur nog steeds op mij. Lunchpauzes breng ik als het even kan wandelend door, struinend langs perkjes en parkjes. Ook verlaten terreinen zijn interessant. Daar groeit en bloeit van alles. Het viel mij dit jaar op dat de bermen niet meer worden gemaaid. Dat zou door de crisis komen, vertelde iemand mij. Wat een geluk! Veel mensen schijnen "onkruid" rommelig te vinden, maar ik vind de bermen met al zijn bloeiende bloemen schitterend. Ik raak er eigenlijk niet op uitgekeken. Want telkens bloeien er weer nieuwe planten en ze zijn zo mooi. Hoog, laag, met rode bloemen, of gele of paarse. Allerlei vormen, kleuren, geuren. De natuur is schitterend en zo zou ik mijn tuin ook wel willen. Madeliefjes in mijn gras? Ja, ik wil! Maar ik weet niet of dat zomaar met alle planten zou kunnen. En ik realiseer me dat sommige plantjes er heel mooi uit zien, maar andere planten overwoekeren, zoals winde. Maar het kijken naar de wilde planten levert mij ook inspiratie voor mijn eigen tuin op. Want voor mij is de natuur de beste tuinontwerper. De natuur is voor mij van een zo onbeschrijflijke schoonheid. Ik droom dan ook van een zo natuurlijk mogelijke tuin.
Vandaag regent het. Ik vind onze tuin ook met regenbuien prachtig. Ik geniet van de merel die vrolijk door ons gras hipt, op zoek naar snackjes: regenwormen, rupsen en andere beestjes. "I'm only happy when it rains...", lijkt hij te denken.
Wat ik ook zo mooi vind momenteel zijn alle stokrozen die bloeien. Bij ons in de stad zie je overal stokrozen verschijnen tegen de muren van de oude huizen. In allerlei kleuren. Wij hebben ze ook voor ons huis staan en ik heb ze ook in de tuin gezet. Stokrozen zijn ook zulke makkelijke planten. En de bloemen... zo teer. Het is net of ze van crepe-papier zijn gemaakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten