huisdetective - locatie Van Speijkstraat: tijdlijn

huisdetective - locatie Van Speijkstraat: tijdlijn: Ik heb inmiddels een aardig overzicht van de vorige bewoners van ons huis en enkele belangrijke data. Ik heb daarom besloten het maar eens i...

notre jardin

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst blogde op deze blog. Dat komt omdat ik vooral op mijn huisdetective blog, de spin-off van deze blog, berichten heb gepost. Soms vind ik het lastig kiezen tussen beide blogs. Misschien ben ik toe aan een ander format, ik zou wel een site willen hebben met tabbladen met verschillende labels waarop ik verschillende berichten kan posten, ipv alles onder elkaar. Natuurlijk kan ik ook wel labels aan de verschillende berichten hangen, maar dat vind ik toch onoverzichtelijker. Nu dan. Het is de laatste tijd vaak mooi en zonnig weer, alhoewel de temperaturen nog wat achterblijven bij wat we de laatste jaren in april gewend zijn. Ik heb met mezelf de afspraak gemaakt bij mooi weer buitenklusjes te doen en bij minder mooi weer binnenklusjes. Klusjes genoeg. De tuin gaat er steeds leuker uit zien (en hij was al leuk). Meer groen is beter vinden wij en dat vinden de vogels ook, die nog steeds trouw onze tuin bezoeken. Het gras dat ik in februari heb ingezaaid is mooi gegroeid, behalve op de stukken waar de katten van de buren het graszaad hebben omgewoeld omdat ze de aarde als kattenbak gebruikten. Dus die kale plekken blijf ik maar vol optimisme inzaaien zodat het wel goed komt. O ja, nog een voornemen qua bloggen: minder tekst, meer foto's. Anders blijf ik typen.
Bij deze dus wat sfeerplaatjes van onze tuin, waar we o zo dol op zijn - onze groene oase in de stad...

- geen echte vijver maar wel een mini-vijvertje dat druk wordt bezocht door de vogels -

- de door mij geplante tulpenbollen komen op, mooi bij de onlangs geel geschilderde muren -

- de klimhortensia - nog niet in bloei maar wel al heel groen -

- ik ben dol op bosviooltjes. kocht toen ik in Brussel woonde hele partijen op die stonden te verpieteren bij de lokale gamma (de Brico) om ze vervolgens allemaal in de tuin te zetten -

- ook deze narcissenbollen heb ik geplant - vind ze toch een beetje raar met meerdere bloemen aan 1 steel - 

- onze seringenboom staat ook bijna in bloei, maar ruikt nu al heerlijk -

- overzichtsfoto van de tuin met nieuwe gele muur. je kunt goed zien dat het gras mooi gegroeid is. - 

in het spoor van Eline

Eline Vere. Wie kent haar niet. Als je in Den Haag leeft, of liever: 's-Gravenhage, en bovendien in een huis uit 1887, is het zeer aan te raden Eline Vere te (her)lezen. Dat ben ik op dit moment aan het doen. Eline neemt me mee naar het Haagse society-leven van rond 1885. Het leuke ervan is dat het heel herkenbaar is, omdat de plaatsten die zij bezoekt allemaal in de buurt zijn en je er zo langs kunt lopen. Tegelijk is het leven zo anders dan tegenwoordig. Het geeft wel een mooie inkijk in het leven van de "well-to-do" rond die tijd. Zo las ik gisteren over Scheveningen. Men ging in de zomer -net als tegenwoordig- naar Scheveningen. Scheveningen bestond toen vooral uit duinen en een paar villa's en hotels. Het Kurhaus was net -voor de eerste keer- gebouwd op de plaats waar het oude Badhuis van Pronk stond. Als je tegenwoordig rond het Kurhaus loopt, zie aan de zijkant, boven een souvenirwinkel, nog een gedenktegel voor de heer Pronk, die ooit besloot - met veel tegenwerking van de gemeente - dat een badhuis wel een goed idee zou zijn. Later werd hij volgens mij door de gemeente er uit gewerkt en is de gemeente het badhuis zelf gaan exploiteren omdat de gemeente inmiddels ook wel inzag dat het behoorlijk winstgevend was.

Wij komen vaak in (op) Scheveningen. Het is zo heerlijk om in een stad aan zee te wonen en 's zomers en 's winters aan het strand uit te kunnen waaien. We zijn helaas niet zo'n fan van de kermiskust - naar ik begrijp de grote droom van de heer Zwolsman - die het inmiddels geworden is. Bijna alle mooie oude gebouwen zijn verdwenen, met uitzondering van het Kurhaus, dat op het nippertje nog van de sloop gered kon worden. Voor die mooie gebouwen in de plaats zijn lelijke betonnen flats en schreeuwerige etablissementen zoals Burger King en het Casino in de plaats gekomen. Maar goed, het Kurhaus staat er nog. Volledig ingebouwd, waardoor het bijna niet meer opvalt. In 1885 was dat wel anders. Het was "the place to be". Er was overigens nog een pier gebouwd. Wij hebben in het Muzee in Scheveningen een leuk boekje aangeschaft " Scheveningen wordt mondain - 125 jaar Kurhaus", over de historie van het Kurhaus en met veel tekeningen en foto's; heel erg leuk. Toch vond ik het altijd lastig om me voor te stellen hoe het Kurhaus in die tijd er uit zag en gebruikt werd. Het was dus een leuke verrassing toen ik in Eline Vere een paar hoofdstukken las die hieraan gewijd zijn, en dat heel goed beschrijven. Hieronder heb ik een paar leuke passages uit het boek weergegeven.

[...]

" De trammen van den Ouden Scheveningschen weg naar het Kurhaus waren

stampvol. Zij werden op de halte Anna Paulownastraat--Laan Copes

van Cattenburg bestormd door een wachtende menigte, die, in een

oogwenk, de wagens gevuld en de perrons overladen had of de imperiale

was opgeklommen. Men verdrong elkander, zeer ernstig van gelaat,

zelfs ter wille van het kleinste staanplaatsje, onbarmhartig voor

wanhopige lotgenooten, onder wie vele dames, met een overspannen

zenuwachtigheid en een bont gefladder van lichte toiletten den tram

omliepen, turende door de glazen of zij wellicht nog een zweem van

een open plekje bespeurden. De conducteurs belden; zij riepen driftig

tot de achtergeblevenen die wenkten, en daarop dadelijk den anderen

kant uitzagen, naar de, nog onzichtbare, volgende tram; want ach,

de paarden zetten zich reeds in beweging en de ernstige gezichten van

hen, die nu blijde op elkaâr gepakt zaten, glansden van gelukzaligheid,

na de overwinning.

[...]

--Het zal stampvol zijn! meende Betsy. Maar het is natuurlijk buiten,

we behoeven dus niet bang te zijn voor een plaats....

Er woei geen zuchtje door het dichte bladerweefsel, en, na een dag

van straffe, broeiende zonnehitte, scheen er bij het eerste waas van

schemering nog een looden zwaarte in de lucht te blijven hangen. Eline,

een weinig afgemat door die warmte, welke haar zeer bleek maakte,

leunde achterover, en sprak weinig; alleen blikte zij Otto een enkele

maal tusschen hare kwijnende wimpers toe met een schalke coquetterie,

vol geluk. Betsy sprak voortdurend tegen van Erlevoort, daar Henk

ook niet spraakzaam was; hij overwoog namelijk bij zichzelven of het

niet gezelliger zou geweest zijn, thuis in den tuin thee te drinken,

dan zoo dadelijk na den eten naar Scheveningen te moeten oprukken.

[...]

Maar zij waren reeds langs de villa's van den Badhuisweg, voorbij

de Galerie, langs de achterzijde van het Kurhaus omgereden en zij

hielden voor de trappen van het terras, aan den zeekant op.

[...]

Om een tafeltje, dicht bij de muziektent, zaten de Eekhofs en de

Hijdrechten, toen Betsy, Eline, Otto en Henk door het tourniquet,

dat de controleur draaien deed, éen voor éen uitkwamen, terwijl Henk

de kaarten toonde. 

[...]

Betsy intusschen, rechts en links groetende, had verklaard, dat zij

goed zouden doen, niet langer te wandelen en naar een tafeltje om te

zien; het was zeer vol.

Gelukkig, buiten zat men overal prettig, zelfs was het te verkiezen

ver van de tent te zitten; anders verging men van het lawaai... Zij

zetten zich dus een weinig terzijde, aan den kant der Conversatiezaal,

waar nog tal van tafeltjes onbezet waren, toch vóor aan het wandelpad,

zoodat zij de menigte wandelaars konden zien en door dezen gezien

worden.

[...]

Het was reeds laat; tal van menschen waren reeds vóor het laatste nummer

vertrokken, en nu het concert uit was; vloeide de menigte langzaam

door de Kurzaal weg. Zachtjes aan temperde de luidruchtigheid van

die drukke atmosfeer vol muziek, gescherts, gasgloed en bonte kleuren

zich tot een leegte en een rust, terwijl de lantaarns reeds hier en

daar waren uitgedraaid, en slechts enkele groepjes bleven zitten,

genietende van de zachte lucht, die ruimer werd, als doorgeurd met

een zilte frischheid.... Men tuurde niet meer naar elkaâr, men zag

naar de zee, naar de lucht en den bleeken melkweg...

--Het is hier heerlijk, willen we nog wat gaan zitten? vroeg Betsy.

--Laten we liever gaan toeren! drong Eline aan; tenminste als het je

niet te laat wordt en je niet gelooft, dat de paarden moê zijn, Henk.

Betsy vond Eline excentriek om in den laten avond nog te willen

toeren, maar toch lachte zusjes idée haar ook toe. En zij begaven

zich naar de achterzijde van het Kurhaus, waar hun rijtuig wachtte,

te midden van enkele andere equipages.

Eline vond, dat de wind was opgestoken en wilde vóor zitten, onder

de half opgeslagen kap, naast Otto. Betsy beval Dirk door het Van

Stolkpark naar huis te gaan.

Stil en schimachtig schemerden de villa's tusschen de vage, donkere

massa's van het geboomte, waardoor een enkele zucht, slechts somwijlen

hoorbaar, scheen te suizelen. Maar het getrappel der paarden en het

lichte geratel der wielen over het grint bedekte dat hijgen der koelte

in het loof met een luidruchtigheid, die geen woorden verbraken."

metamorfose

Vanaf het moment dat wij, als aspirant-kopers, in ons huis rondliepen, waren we er verliefd op. We wisten zeker dat we met dit huis verder wilden. Na maanden van wachten op de feitelijke oplevering, was het eindelijk zover. We konden erin! We hadden besloten enkele verbouwingen uit te (laten) voeren, zoals vloerisolatie (heel fijn met de subsidie van de gemeente) en dubbel glas. In het dubbel glas wilden we heel graag weer het glas-in-lood terug laten brengen, dat ooit in de ramen heeft gezeten maar in de loop der tijd is verdwenen. Het was een beetje nu-of-nooit. Het zou in het dubbel glas ingepakt worden. Van te voren moesten we nadenken over het ontwerp; we wilden graag iets dat zo authentiek mogelijk leek. We hebben samen regelmatig wandelingen gemaakt door de buurt om glas-in-lood te bekijken. In het nabije Regentessekwartier vonden we uiteindelijk ergens glas-in-lood dat naar ons beider smaak was en we besloten daar voor te gaan. Henk, onze glas-in-lood vakman kwam vervolgens langs met een aantal door hem uitgetekende ontwerpen en glas-proefjes, waarna we een weekend lang verschillende kleuren en tinten glas voor onze ramen hebben geplakt om te zien wat ons het beste beviel.

Nadat we een keuze hadden gemaakt en ook gekozen hadden voor gepatineerd -oud gemaakt- lood ging Henk aan de slag en was het wachten... Het zou voor kerst klaar zijn. Vlak voor kerst kregen we het bericht dat het niet ging lukken. Jammer, maar we hadden natuurlijk wel liever dat jij zijn tijd nam. Hij beloofde wel wat foto's van het glas dat al klaar was door de brievenbus te doen. En dat deed hij. Wat werd het mooi!

We hebben er een paar maanden op moeten wachten, maar vorige week was het eindelijk zover! Ons glas-in-lood is eindelijk in onze bovenlichten geplaatst. Het was een indrukwekkend moment om het glas ineens in levende lijve in onze gang te zien staan, voordat het in de ramen werd geplaatst. En 's avonds, toen we uit ons werk thuiskwamen zat het erin. Het was net of we een oud grachtenpand binnenwandelden... (en we wonen niet eens aan een gracht)! ;-) Werkelijk schitterend. We hebben een hele tijd met open mond naar de ramen staan staren. Het was nog veel mooier dan we hadden verwacht. Ons huis is nu opgesierd met schitterende glas-in-lood ramen, gemaakt door een meesterlijke vakman. We zijn er ontzettend blij mee en genieten elke dag. Ik heb al menig foto ervan gemaakt en zelfs ramen zemen is nu leuk!

before

after

before

after

before

after

1001-nacht

In mijn vorige blog vertelde ik hoe ik hou van de sfeer van 1001-nacht. Het porselein van Kutayha bracht me weer even terug in deze sfeer. De decors doen me sterk denken aan onze reis naar Istanbul in 2010, waar we het Topkapi paleis bezochten. Een perfecte bestemming voor 1001-nacht! 

china girl

Net als vele andere vrouwen ben ik dol op mooi serviesgoed, china genoemd in het Engels. Mooie vormen, mooie kleuren, mooie afbeeldingen... ik kan er geen genoeg van krijgen en het maakt me blij (en hebberig). Helaas kan de servieskast maar zoveel hebben. Ik vind het schatzoeken het leukst. Ergens in een achteraf-winkeltje op een mooie vondst stuiten die niemand anders heeft ontdekt is ontzettend leuk. Zo vond ik vorige week een paar prachtige exemplaren, ergens weggestopt in een lokaal winkeltje. Dat is helemaal leuk als de ontdekkingen ook helemaal mijn smaak zijn. Bijvoorbeeld het schoteltje/gebaksschaal Lady Hamilton van Royal Albert, al met veel plezier gebruikt voor een hapje tiramisu. Royal Albert staat vooral bekend om zijn prachtige romantische bloemenafbeeldingen- heel geschikt voor een "high tea".

Tijdens dezelfde speurtocht vond ik een mooie 1-laags etagere - ook van Royal Albert - in de serie Provincial Flowers uit 1975. Elke serie had een eigen bloem die was verbonden aan de provincies van Canada. De bloem op de etagere is de Trillium - de boslelie -, die staat voor de provincie Alberta. Het is niet helemaal mijn smaak, maar ik vind het toch ontzettend mooi gemaakt. Het is onmogelijk het vakmanschap niet te zien of voelen - als je het vasthoudt. Het Provincial Flowers servies is, niet verbazingwekkend, bijzonder populair in Canada. 

Ook ontdekte ik een prachtig kop en schoteltje van Kutahya, bekend Turks porselein. Duidelijk een stelletje voor Turkse koffie - ook te gebruiken voor espresso. Ik ben erg gecharmeerd van Kutahya Porselein. Ik ben dol op Arabische of Ottomaanse patronen. Wellicht komt dat omdat mijn familie van oudsher veel in de Arabische landen kwam vanwege het werk van mijn vader voor een oliemaatschappij. Ik reisde vroeger regelmatig naar Saoedi-Arabie, een land waar je niet zonder goede reden (in mijn geval familiebezoek van een werknemer) binnenkwam. Inmiddels is mijn vader gepensioneerd en woont hij met mijn moeder in Turkije, waar ik zelf ooit ook een tijdje heb gewoond. Mijn zus woont nog steeds in een Arabisch land. Voor mij vertegenwoordigen de patronen, geuren, smaken en klanken uit deze regio echt het 1001-nacht gevoel en dat vind ik geweldig. Daarover een volgende keer meer.

ontdekkingsreizigers

Er zijn van die dingen waar je heel erg blij van kan worden. Een van die dingen is voor ons  bijvoorbeeld ons huis. Een statig oud huis uit 1887 dat op zijn eigen manier uniek is. Alle huizen uit de buurt die misschien op dezelfde manier gebouwd zijn, zijn na 120 jaar veranderd en allemaal dus uniek. Een huis van zo'n respectabele leeftijd verdient respect. Wij beleven het wonen in ons huis als een ontdekkingstocht. We zijn niet alleen nieuwsgierig naar wie er allemaal sinds 1887 in ons huis hebben gewoond, maar ook naar "de botten" van ons huis. Hoe zag het er oorspronkelijk uit? Zoals ik al eerder postte, was er nog geen cv -uiteraard- of badkamer. In de loop der tijd zijn allerlei zaken toegevoegd of verstopt. Laag na laag is er bij gekomen, elke nieuwe bewoner heeft er het zijne mee gedaan -of niet. Zo is er een verlaagd plafond in de gang gemaakt. Niet alleen handig voor extra bergruimte, maar ook om een extra deur -naar ik aanneem tegen de kou- in te kunnen maken. En om de leidingen die over het originele plafond lopen - gas, water, elektriciteit en cv - te verstoppen. Dat het ornamenten stucplafond hierdoor op sommige plekken moest worden uitgehakt, tja... In de kerstvakantie hebben wij het verlaagd plafond er weer uitgesloopt. Nieuwsgierig als we zijn en met de behoefte om ons huis goed te leren kennen -geen no-go areas- hadden we al een paar keer met een lamp bekeken hoe "slecht" de situatie boven het verlaagde plafond er voor stond. Dat bleek best mee te vallen. Tenminste, als je leidingen en schade aan het stucwerk geen probleem vindt. Inmiddels is er weer veel licht want het verlaagde plafond hing voor het raam. Dat komt goed uit voor het glas in lood dat binnenkort in het raam komt. Op de muren was dik over het behang heengestukt. Flinke lagen die we nog moeten verwijderen. Enorme gaten in de muren waar XXXL pluggen in hebben gezeten. Maar we hebben er plezier in en zien de gang als een mooi proefproject voor het ontwikkelen van onze klus-skills. Het is niet groot dus lekker overzichtelijk, het heeft toch veel elementen voor een renovatie en de troep is binnen een half uur op te ruimen dan wel uit het zicht te brengen zodat je in de rest van je huis zonder troep rustig verder kunt leven. Een kennis is renovateur van ornamentenplafonds en die komt binnenkort de schade opnemen en vertellen hoe het verholpen kan worden. Ondertussen zullen we zelf de muren schoonpoetsen (laag na laag), gaten vullen, stuken of behangen, de leidingen oppoetsen, alles schilderen en de vloer betegelen. Het wordt vast heel erg mooi!
Zo pelden we dit weekend weer een laagje af. In onze woonkamer naast de tuindeuren zaten gladde boardpanelen op de muren. Er tekenden zich vaag wat puntjes af op de boards en ook op de zijkant leek er iets op getimmerd te zijn.

We hadden het vermoeden dat achter deze boards wel eens hele mooie oude panelen zouden kunnen zitten. Het bleek te kloppen! Na wat voorzichting sloopwerk kwam het tevoorschijn. Is het niet mooi? Er moet nog wat hersteld en opgepoetst worden, maar je ziet nu al het potentieel. Het past zoveel beter in het huis. Zo is het vroeger bedoeld geweest.

Dezelfde panelen zitten ook achter de cv in de woonkamer (achter de radiatorombouw). Ook hier moet nog wel wat opgeknapt worden voordat dat weer toonbaar is. Het wegstoppen lijkt mensen vaak ook een excuus te geven om erachter maar een rommeltje te maken. 

Dezelfde panelen zitten ook in de oude deuren in huis. Zelf vind ik de keukendeur ook bijzonder mooi, omdat hij niet alleen de oude panelen heeft, maar ook het oude glas. Ook al zijn alle deuren verzakt en scheef, ik vind ze prachtig!

Het geeft een goed gevoel om het huis laagje voor laagje af te kunnen pellen tot zijn oorspronkelijke vorm. Een plafond dat decennia verstopt heeft gezeten in het donker, een houten paneel dat achter een stuk board zat; ineens is er weer licht en kan het weer ademen! Het voelt ook een beetje als het huis weer in ere herstellen. In ruil daarvoor krijgen we telkens nieuwe cadeautjes van ons huis. Het voelt als een ontdekkingstocht en wij zijn ontdekkingsreizigers.